| Bütün ülkelerin işçileri birleşin! |
| Herkesin yeteneğinden herkese ihtiyacına göre! |
2.5 Milyon İşçi Sendikasız
“Çalışma ve Sosyal Güvenlik Bakanlığı’nın (ÇSGB) 2008 Ocak ayı verilerine göre Türkiye'de 5 milyon 398 bin 296 kayıtlı işçiden 3 milyon 323 bin 679'u sendika üyesi. Sendika hak ihlallerinin yoğun bir şekilde yaşandığı, sendikaya üye olan işçilerin sürgün edildiği, işten çıkarıldığı, sendikalar üzerinde patron ve hükümet tarafından çeşitli entrikaların oynandığı Türkiye'de resmî kayıtlara göre 5 milyon 398 bin 296 kayıtlı işçinin 3 milyon 323 bin 679'u sendikalara üye. ÇSGB'nin yılda iki kere yayınladığı verilere göre; en çok kayıtlı işçinin çalıştığı iş kolu inşaat sektörü. İş alanlarına göre çalışan işçi sayıları sırasıyla şöyle: İnşaat 761 bin 326; metal 671 bin 15; dokuma 583 bin 244; genel işler 491 bin 622; ticaret, büro, eğitim ve güzel sanatlar 436 bin 794; gıda sanayi 371 bin 98; konaklama ve eğlence yerleri 327 bin 929; petrol, kimya ve lastik 245 bin 877; çimento, toprak ve cam 173 bin 602; banka ve sigorta 157 bin 515; enerji 153 bin 29; kara taşımacılığı 139 bin 616; madencilik 137 bin 861; sağlık 102 bin 611; tarım ve ormancılık, avcılık ve balıkçılık 96 bin 682; ağaç 93 bin 908; deri 92 bin 692; deniz taşımacılığı 49 bin 509; basın ve yayın 48 bin 861; haberleşme 46 bin 253; kağıt 36 bin 133; hava taşımacılığı 33 bin 5; ardiye ve antrepoculuk 32 bin 781; milli savunma 31 bin 90; şeker 26 bin 513; demiryolu taşımacılığı 25 bin 838; gemi 16 bin 501; gazetecilik 15 bin 391.”
İŞÇİ BİRLİĞİ’nin Sözü: AKP ÇSGB’nın verileri hileli, saptırıcı ve yanlıştır.
Enflasyon oranları, millî gelir hesaplamaları, hakikî işsizlik sayıları doğru değildir. Sigortasız ve sendikasız çalışan işçilerle sistemin “kayıt dışı” dediği işçiler, yarım-istihdam edilenler, tarım emekçileri verilen işsizlik rakamlarında yoktur.
İşçiler ve emekçiler (kriz nedeniyle daha da azalmış olan) ceplerine giren paraya, pazarda oluşan fiyatlara bakarak enflasyon yorumu yapar.
Kriz kapitalizmin yapısından kaynaklanan bir krizidir. Burjuvaziyi temsil eden iktidarların/hükümetlerin izlediği işçi ve emekçi halk düşmanı politikalar, aslında uluslarötesi tekelci sermayenin de çıkarlarını savunan NATO’cu, CIA’cı, IMF’ci, DB’cı, DTÖ’cü politikalarıdır.
İşsizlik ve pahalılık cehenneminde daha fazla yanan emekçilerin, yoksul köylülüğün ve işsizler ordusunun durumunu varın siz hesaplayın!..
72 milyonluk TC’de her yıl üretim ve iş yapacak çağa gelen 1.3 milyon öğrenci, emekçi insan iş istiyor. Okulunu bitiren, askerlik görevini yapan işçiler emek güçlerini satmak için kamu ve özel sektörlerin kapısında kuyruk oluyor.
Fakültesini bitirmiş beş inşaat mühendisinden ya da iktisatçıdan dördü işsiz. Türkiye’de Avrupa’nın toplam ihtiyacını karşılayacak sayıda işsiz ziraat mühendisi var. Vasıfsız işçiler, emekçiler devletten-sermaye sınıfından ekmeğini talep ediyor. Alınan cevap: İş yok!...
Çalışma Bakanlığı işsizlik oranlarını hesaplarken evlerde oturan eş ve çocukları asla hesaba katmamaktadır. Genç bir nüfusa sahip TC’de hakikî işsizlik oranı nüfusun altıda biridir. Yani yaklaşık ekli haber bülteninden 10-12 milyon insan işsizdir. Devlet gerçek işsizlik oranlarını gizliyor.
TC’de 22 milyon çalışan insan var. Çalışan insanlarımız örgütsüz ve güvencesiz.
Uluslarötesi tekelci sermayenin kucağında TC’de, daha özlü bir ifadeyle kapitalist anarşinin hâkimiyetindeki avantalar-yağmalar düzeninde, işsizlik sorunu asla çözüme kavuşturulmayacaktır.
Özellikle de Kürt illerinden metropollere göçe zorlanan bizim insanlarımızı varoşlarda “yedek iş gücü -rezervi-” (işsizler ordusu) olarak elde tutmaktadır. “Yedek iş rezervi” kapitalizmin işçi sınıfı üzerinde kullandığı “önemli” bir silahtır. Bu silah sayesinde sermaye, işçilere ve emekçilere çıkarına uygun politikaları dayatmaktadır. “Yedek iş gücü -rezervi-” ne kadar çok sayıda ise, iyi kötü bir iş bulmuş, sigortalı ve sendikalı olmuş işçi sınıfının demokratik ve ekonomik haklarını kullanmasının önündeki engeller de o oranda büyür.
Devletin verdiği rakamlara göre 2.5 milyon işçi sendikasızmış! 2008 yılında toplu iş sözleşmesi imzalayanların sayısı 650 bin ise, sistemin bilinçli baskı ve terörüyle kelaynak kuşları misali nesli tükenmekte olan sendikalı işçilerin sayısını artık hiç sormayın.
TC’de 3 milyon kamu emekçisi bulunmaktadır. Fakat bu 3 milyon emekçinin yalnızca 1 milyonu sendikalıdır. Kamu emekçileri bilinçli bir yöntemle onlarca sendikaya bölünmüştür.
TC’de 10 milyon işçi olduğu söyleniyor, fakat ancak 700 bin işçi örgütlü. Bu işçiler de çeşitli sendika konfederasyonuna bölünmüş durumda.
Sendikalar da bu durumdan şikayetçidir. Bazı sendikalar aldığı aidatlarla ayakta duramıyor, mal varlıklarını satarak yaşamaya çalışıyor.
14 milyon çalışan emekçiden 1 milyon 700 bin işçi sendikalı. Yani işçilerin yüzde 13’ü sendikalı.
Daha çok kamu işçileri sendikalı. Özel sektör işçileri ise, özelleştirme ve 12’li “ara rejim” dönemlerindeki yasal-anayasal ve keyfî uygulamalarla sendikasızlaştırılmıştır.
Bu durumda neleri ve nasıl yapmalıyız?
Gazetemizin gündeme taşıdığı ve arkasında durduğu: İşçi Sınıfının Sendikal Birliği davası başta olmak üzere, üretim yapılan her işyerinde kolektif çabalarla tutarlı İşçi-Kitle çalışmaları yapmalıyız.
İşçilerin anladığı dilde kapitalist sömürüyü ve bundan kurtulmanın yol ve yöntemlerini bıkıp usanmadan anlatmalıyız.
İşçi sınıfının kendisi için sınıf olma mücadelesinde bilimsel bilgi edinerek bilinçlenmesine yardımcı olmalıyız.
“İşçi Sınıfının Sendikal Birliği” şiarı sendika bürokrasisi ile işçi aristokrasisinin en büyük düşmanıdır.
Sendika, Kitle Örgütü ve Parti örgütlerinde sınıf bilinçli işçilerin söz ve karar sahibi olmasına çalışacağız.
“Tutarlı-somut-amaçlı bir demokrasi mücadelesi” ile “tutarlı-somut-amaçlı bir iktidar mücadelesini” atbaşı götürecek Kurum ve Araç’ların üretilmesine omuz vereceğiz.
“Üzümün çöpü ve armudun sapı” itirazlarıyla devrimci hizayı bozan “aydın”ları, hizipçi, geçimsiz ve huysuz duruşlarıyla BİRLİK için dövüşmeyenleri açığa vuracağız.
Başka çaremiz kaldı mı?