İşçi Sınıfına ve Emekçi Halklarımıza Dayatılan Suni Gündemler…
Referandum gündemi kapsamında emekçi ve yoksul halklarımıza dayatılan “Evet-Hayır” oyunu (oylaması) gündemde alabildiğince yer kaplayarak halklarımızın gerçek gündemini perdelemeye devam ediyor. Yaşadığımız şehir olan Eskişehir’de de çok farklı bir durum yok; faşist MHP’sinden tutun da çiçeği burnunda yeni başkan ve ekibiyle memleketin kadim kan emicilerinden CHP ve adını anmadığımız sözümona sol-sosyalist geçinen parti ve gruplar, emekçi ve yoksul halklarımıza dayatılan bu suni gündem içerisinde yerlerini almış vaziyetteler. CHP ve MHP gibi adını tarihe faşist, faşizan, halk düşmanlığı gibi ibarelerle yazan burjuva partilerinin işçi sınıfı ve emekçi halklarımıza dayatılan bu gerici reform karşısında bilindik, beklendik, adlarına, şanlarına yakışır tavırlar almaları şaşırtıcı değildir elbette; öte taraftan sol-sosyalist geçinen “cenahımız” bu durum karşısında henüz adlarının başlarına aldıkları sıfatlara yakışır bir tavır sergileyememişlerdir, sergileyecek gibi de görünmüyorlar.
Bazı kurum ve örgütlerin boykot cephesi başlığı adı altında, ‘Evet-Hayır’cıların dışında halka bir alternatif sunmaya çalıştıkları görülmekte, fakat bizim yaşadığımız şehirde bundan da bahsetmek mümkün değildir; ödp, tekape, emep gibi grup ve örgütler -parti demek istemiyoruz çünkü; parti ve örgüt farklı kavramlardır- ve bu örgütlere takılan arkadaşların da bu ayrıma vardıkları kanısında değiliz. Güç birlikleri oluşturup (ilkesellikleri tartışılır) referanduma “HAYIR” diyerek hâkim burjuva parti ve örgütler içerisinde layık oldukları yeri almakta gecikmemişlerdir. Bu anlamda işçi sınıfına destek değil de köstek olmaları bakımından bizi şaşırtmamışlardır.
İlkeli(!) duruşlarını sergilemeye devam etmişlerdir. Eskişehir’de de bahsettiğimiz grup ve örgütler kendi meşreplerince etkinlikler, çalışmalar yapmaktadırlar, fakat bunların işçi sınıfı ve emekçi halklarımızın ulusal, sosyal ve evrensel kurtuluşu kavgasına bir hizmet teşkil etmediğini düşünerek çok fazla değinme gereği duymuyoruz. Tüm bu gelişmeler ülkede ve yerellerde gündemleri işgal etmişken Eskişehir’in yerel gazetelerinin hemen hepsinin birkaç gündür âdeta büyük bir kıvançla, manşetlerine büyük puntolarla taşıma yarışına girdikleri bir haber de ilgimizi çekiyor. ”İHRACATIN YILDIZIYIZ”, ”İHRACATIN PARLAYAN YILDIZI” gibi şatafatlı başlıklar kullanarak manşetlerine taşıdıkları haberde; Eskişehir´de 25 yılda ihracat yapan sanayi kuruluşu sayısı 25’den 109’a yükseldi, son beş yıllık süreç
Eskişehir´deki sanayicilerin 1983 yılında yaptığı 66 milyon dolarlık ihracat, 2000 yılında 388 milyon dolara, 2009´da da 1,5 milyar dolara ulaşırken, son 5 yıllık süreçte 660 milyon dolarlık artış yaşandı.
(Sakarya gazetesi)
Haberden anlaşılan uluslararası tekelci sermaye ve onun yerli işbirlikçileri Eskişehir’de ciddî yatırımlar yapıyor ve karşılıklarını da fazlasıyla alıyorlar. Kimileri belki de iyi niyetlerinden olacak: “E iyi ya işte istihdam sağlanıyor, insanlarımıza çalışma alanları açılıyor.” diyebilirler. Fakat kapitalist anarşi düzeninde maalesef bu masumane ifade pek de geçerli değil. Evet, biz de aslında sanayinin gelişmesine, fabrikaların kurulmasına karşı değiliz, bizim sıkıntımız bir taraftan bu gelişmeler yaşanırken bir taraftan da emekçi ve yoksul halklarımızın kölelik şartlarında bu fabrikalarda hiçbir güvence verilmeden çalıştırılması, istendiğinde kapı dışarı edilmesi. Çok fazla geçmişe gitmeden geçen yıl uluslarötesi tekelci sermayenin sahip olduğu bir fabrikada (İtalyan CANDY grubuna ait) 18 işçi elle tutulur bir gerekçe gösterilmeden işlerinden çıkartıldı, verilen bir aydan fazla bir zaman dilimine yayılan mücadele sonunda (her ne kadar bağlı bulundukları sendika ve sözümona direnişe destek veren grup ve örgütler popülist ve alan kapmacı duruşlar sergiledilerse de) işçiler işlerine alındılar. Benzer gelişmelerin önümüzdeki günlerde de yaşanacağı bu kapitalist anarşi düzeninde kaçınılmazdır.
TÜİK’in verilerine göre Eskişehir ilinde işsizlik oranı %15,2 dolaylarındadır, bu da çalışma potansiyelindeki nüfusun önemli bir bölümünün işsiz olduğu anlamına geliyor, ayrıca çalışanların yine önemli bir bölümü ise insanlık dışı şartlarda ve hiçbir sendikal güvence olmadan çalıştırılmak zorunda bırakılmaktadırlar. Bunların önemli bir bölümünü de organize sanayide ve fabrikalarda çalışan işçiler oluşturmaktadır, yani şehrin “ihracat yıldızı” olmasının sonuçları ve getirileri işçi sınıfı ve emekçi halklarımızın açısından çok da iç açıcı bir kompozisyon sergilemiyor. Kapitalizmin ”avantalar ve yağmalar” düzeninde uluslararası tekelci sermaye ve onun yerli işbirlikçileri kâr marjlarını gün be gün arttırmakta ve bunun ceremesini de emekçi ve yoksul halklarımız çekmektedir. İhracat yıldızı(!) olan Eskişehir’de yoksul halk ve emekçi halklarımız içinde bulunduğumuz ramazan ayında bir kap sıcak yemek alabilmek için saatlerce çadır kuyruklarında beklemekte, şehrin makyajlanan kısmı (ki bir avuç kent burjuvasının yaşadığı yer dışındaki her yer) yaşayan gecekondularda bin bir yoksunlukla yaşam kavgası vermektedirler.
Gerek ülke çapında işçi sınıfına ve emekçi halklarımıza dayatılan gerici tercihleri, gerekse yerelliklerde işçi sınıfının tarihsel hasımlarının, işçi sınıfının sırtına basarak gerçekleştirdikleri atılımları(!) tersyüz edecek bir İŞÇİ SINIFI PARTİSİ veya KP henüz oluşturulamamış, sanayi merkezi hâline gelen kentlerde işçi sınıfının sendikal ve siyasal birliği konusunda henüz somut bir adım atılamamış, atılma gayretine girilmemiş, işçilerin çoğunluğu sendikal haklar ve güvencelerden yoksun bir şekilde gün geçtikçe daha fazla köleleşmektedirler. Yazımızda da örnek olarak verdiğimiz işçilerin direnişi ve tekrar işlerine alınmaları ise 15/16 HAZİRAN kütleselliği ve direniş ruhundan çok uzaktadır. Tüm olumsuzluklara rağmen işçi sınıfının İŞÇİ SINIFI PARTİSİ ’ni oluşturmak, işçi sınıfının sendikal ve siyasal birliğini oluşturmak kaçınılmaz ve zorunlu bir görev olarak karşımızda durmaktadır. İşçi sınıfı ve emekçi halkların nihai kurtuluşu bu zeminde gerçekleşecektir.
Mehmet Suphi Adar
Eskişehir İŞÇİ BİRLİĞİ KOLEKTİFİ’nden Bir İşçi