Ben işçinin, emekçinin, onurun ve mücadelenin oğluyum,
Benim babam; üreten, ürettikçe yoksullaşandır,
Ezilen, ezildikçe başkaldıran ve başkaldırdıkça kıyılan,
Onurlu ölmeği, onursuz yaşamaya tercih eden bir yiğittir.
Benim babam dünyayı sırtlayan bir devdir,
Sabrı taşınca savuracaktır yükünü, tepetaklak edecektir her şeyi,
Cehennemin yıkıntıları üzerine cenneti inşa edecektir,
Kızıl bir köprü olacaktır son ile sonsuzluk arasında…
Benim anam zamanın ta kendisidir,
Aydınlık uğruna kara sulara gömülen Suphileri görmüştür,
Ölerek ölümü yenen Mahir yiğitleri görmüştür,
Dalgalarıyla karanlık gemileri batıran hırçın Denizleri görmüştür.
Benim anam ve babam tanrının müjdelediği kurtarıcı Mesih’tir,
Bir gün güneşin aydınlığından doğup haykıracaktır;
Döktüğüm alınterimle ıslatıyorsam hâlâ bedenimi,
Elbet kuşanacağım demirci Kawa’nın kılıcını
Ve ineceğim meydanlara, dikeceğim kızıl bayrakları
Üzerinde;
Yaşasın işçiler, e mekçiler ve dünya halkları, yaşasın SOSYALİZM!
Yıldız Güney