| Bütün ülkelerin işçileri birleşin! |
| Herkesin yeteneğinden herkese ihtiyacına göre! |
İstanbul Üniversitesinde Temizlik İşçilerine Taşeron Zulmü
İstanbul Üniversitesinde çalışan temizlik işçilerinin yaşadığı o kadar sorun var ki hangisini yazayım diye düşündüm. En önemlisini seçerek anlatayım. Bizler Hastane temizlik işçileri olmamıza, hastane yönetimine karşı sorumlu olmamıza, “sağlık” hizmetinin bir parçası olmamıza rağmen taşeronda çalıştırılıyoruz. Taşeronda çalıştığımız için de sürekli ihale “ediliyor”uz. Düzenli bir maaşımız yok. İhalede ilan edilen maaş (bazen önceki maaştan üç beş kuruş fazla bazen az) üzerinden çalışıyoruz. Her ihale döneminde giden şirket son maaşı ya geç ödüyor ya da ödemiyor. Bunun son örneğini sizlerle paylaşmak istiyorum.
Önceki taşeron şirketten kalan aralık ayının maaşı 4 ay geçmesine rağmen halen yatmadı. Çoğumuz sendikalı olmamıza rağmen işsizlik, işten atılma korkusu, yaşanabilecek olumsuz bir durum (gözaltı tutuklama vb.) korkusu yüzünden şu ana kadar kimse bir şey yapmadı. Hastane yönetimi de ödemesi gereken parayı ödemeyerek şirketi hedef göstermişti.
Ocak ayında sendika iş bırakma kararı almıştı. Bu kararı duyan yeni taşeron şirket “Maaşınızı ödemeyen ben değilim, benim işimi aksatacak şekilde iş bırakamazsınız, eyleme katılırsanız sizi işten atarım” diye tehdit ederek eylemin kırılmasına neden olmuştur.
Patron, gerilen ortamı yatıştırmak için paraya ihtiyacı olan işçiye avans verebileceğini söylemiş ve ardından ocak ayının maaşını erken yatırmıştır. Bir aylık açığı oluşan bir sürü işçi avans almak zorunda kaldı. Aldıkları avansla borçlarını, kiralarını, faturalarını ödeyen işçiler tam rahatladım derken şirket avansları geri istemeye başladı.
İşçiler daha belini doğrultmadan, aralık ayı maaşı yatmadan aldıkları avansları geri ödemek zorunda kaldılar. Bu nedenle yeniden borçlandılar.
İşçiler olarak ne yapacağımızı, nerelere başvuracağımızı bilmiyoruz. Sendikanın bu konuda yeterli hassasiyeti ve çabayı göstermediğini düşünüyorum. Ocak ayının iş bırakma eylemine katılmadıkları için işçileri cezalandırıyor mu bilinmez ama işçilerin örgütü olarak en azından hukuki bir mücadele başlatabilirdi.
Sendika işçilerin baskısı ve talepleri doğrultusunda 24 Mart’ta işçilerle toplantı yapmış ve eylem kararı almıştır.
Taksim tramvay durağında 700 mağdur işçiden 200’e yakın kişi toplanarak Galatasaray Lisesine kadar sloganlarla yürüdük. Çoğu işçi ya bir bahane uydurarak ya da bunlar “boş işler” diyerek eyleme katılmadı. İşçiler arasında beraberlik olmadığı sürece bu dava kazanılmaz. İnsanlarımız o kadar sindirilmiş ki haklarını aramaz hale gelmişler. Çalıştığımız yerden, bizi duyması gerekenlerden uzak bir yerde yaptığımız bir eylem olsa da, katılım az olsa da, tek günle sınırlı kalsa da sesimizi duyurmaya çalıştık. Bir gün muhakkak sesimizi gürleştirecek ve hakkımız olanı alacağız.
İstanbul Üniversite Hastanesinden
İŞÇİ BİRLİĞİ okuru bir temizlik işçisi